بچه‌م می‌خواد بزرگ شه!

چرا رفتم و چرا برنمی‌گردم؟ - ۲

عباس — Sun, 13 May 2012 18:45:00 GMT

دومین چیزی که منو تو ایران ناراحت می‌کرد وضعیت اخلاقی جامعه بود. من از این که دروغ گفتن برای ایرانیا تو زندگی روزمره یه امر طبیعیه ناراحت بودم. از این که انقدر راحت دربارهٔ دیگران قضاوت می‌شه و پشت سرشون حرف زده می‌شه عصبانی می‌شدم. از این که فحش خواهر و مادر تو خیابونای تهران مثل نقل و نباته بیزار بودم. یه روحیهٔ تهاجمی در عدهٔ وسیعی از آدما دیده می‌شه ... یه موتوری داخل پیاده‌رو می‌ره و و وقتی بهش اعتراض می‌کنی می‌گه «مگه جای تو رو تنگ کردم؟» تو کتاب‌فروشی مشتری از فروشنده می‌پرسه «این کتاب دست دومش رو هم دارین؟» و جواب می‌شنوه «خانوم این چاپ دهمشه انتظار دارین دست دومشو داشته باشم؟»

یکی دیگه از چیزهایی که آزارم می‌ده این که غالب کسایی که کار مردم دستشونه اصلاً حس وظیفه‌شناسی ندارن، براشون مهم نیست که وظیفه‌شون رو درست انجام بدن به خصوص تو کارای اداری. مشکل عمیق‌تر به نظر من اینه که تو ایران یه انسان غریبه به چشم من نوعی اون ارزشی رو که باید داشته باشه نداره; اون احترامی رو که شایستهٔ یه انسانه براش قائل نیستم مگر این که با من فامیل باشه یا یه پولی بذاره کف دستم.

برخی‌ها مشکلات اخلاقی که در جامعهٔ ایران وجود داره رو ناشی از مشکلات اقتصادی مردم می‌دونن، و می‌گن مردمی که به نون شب‌شون محتاجن و از صبح تا شب باید جون بکنن تا یه لقمه نون دربیارن، خب طبیعیه که اعصاب نداشته باشن، که برای راه افتادن کارشون راحت دروغ بگن. من ولی در این‌جا کاری به ریشه‌یابی این مسئله ندارم. من فکر می‌کنم اون‌قدر آدم قوی‌ای نیستم که مثل لقمان از بی‌ادبان ادب بیاموزم. فکر می‌کنم موندم تو ایران باعث می‌شه منم تا حدی هم‌رنگ جامعه بشم و از نظر اخلاقی افت کنم. به خصوص نسبت به وضعیت بچه‌های خودم نگرانم، و مسئولیت خودم می‌دونم که اونا رو تو محیطی که به نظرم آدما رو از نظر اخلاقی فاسد می‌کنه بزرگ نکنم. من البته تو شهرستان‌ها زندگی نکردم و ممکنه اون‌جا شرایط به بدی تهران نباشه.

مشکلات اخلاقی در جایی که من زندگی می‌کنم (واترلو) هم حتماً هست البته جنسش متفاوته. مثلاً این‌جا مصرف‌گرایی خیلی ترویج می‌شه و بهترین نمونه‌اش مدل‌های بسیار متنوع لباسه که روزبه‌روز هم بیشتر می‌شه و آدم‌ها هم می‌خرن. مشکل دیگه‌ای که به نظر من این‌جا وجود داره اینه که نقش دین یا به طور کلی‌تر معنویت در زندگی عموم آدما خیلی کم‌رنگه. اصولاً پول و کار و مسائل مادی خیلی اهمیتش در زندگی مردم بیشتر از اونه که باید باشه. ولی من احساس می‌کنم در مقابل این مسائل بهتر می‌تونم مقاومت کنم و هم‌رنگ جامعه نشم. فکر می‌کنم اگه حواسم جمع باشه می‌تونم از چیزهایی که درست نمی‌دونم دوری کنم و ارزش‌های اخلاقی خودمو حفظ کنم.

چرا رفتم و چرا برنمی‌گردم؟ - ۱

عباس — Sun, 13 May 2012 16:50:00 GMT

هفتهٔ پیش در دانشگاه شریف، میزگردی دانشجویی برگزار شد با عنوان «موافقین و مخالفین اپلای» و منم اون‌جا (مثلاً به عنوان موافق) شرکت کردم و نظراتمو گفتم. یه نفر ازم پرسید «چرا نمی‌خوای برگردی؟» و من در جلسه گفتم چون از اوضاعم راضی و خوشحال هستم دلیلی نمی‌بینم برگردم. بعد جلسه با خودم فکر کردم واقعاً مهم‌ترین دلایلی که زندگی در واترلو رو به زندگی در تهران ترجیح می‌دم چیه؟ و دیدم دو مسئلهٔ اصلی وجود دارد که یکی آرامش است و دیگری اوضاع اخلاقی جامعه. قصد دارم دو تا پست بنویسم و حرفامو دربارهٔ این دو مورد بگم.

اول باید یه مقدمه بگم که البته برای خیلیا بدیهیه. من معتقدم مسئولیت اصلی هر انسانی در قبال خودش هستش و وقتی داره برای زندگی‌اش تصمیم می‌گیره، مثلاً دربارهٔ این که کجا درس بخونه، باید اول تأثیراتی که گزینه‌های مختلف روی «خودش» می‌ذاره رو بررسی کنه، و مهم‌ترین سؤالی که باید بهش فکر کنه اینه که اگه بره یا نره، سر «خودش» چه بلایی می‌آد. البته این که سر پدر و مادر یا کشورش چه بلایی می‌آد هم مهمه ولی اینا اولین سؤالاتی نیست که باید بهشون فکر کنه. بنابراین دو نکته‌ای هم که من درباره‌شون می‌نویسم، مربوط به زندگی و وضعیت روحی-روانی خود من هستش.

اولین موردی که گفتم «آرامش» هستش. من تو تهران واقعاً آرامش نداشتم. هر روز صبح که می‌رفتم توی اون ترافیک، اون رانندگی وحشتناک مردم اعصابم رو به هم می‌ریخت. شانس می‌آوردم اگه روزی می‌بود که دعوای لفظی یا لااقل بوقی (!) بین دو راننده رو شاهد نبودم. تو کارای اداری هم اوضاع بهتر از این نیست. آدمی که منتظر یه کار اداری‌اش انجام بشه و بهش نیاز داره تا یه سلسله از کارها رو جلو ببره، مدام نگرانه که نکنه کارش انجام نشه یا بهش بگن فلان مدرکش ناقصه یا فلان قانون عوض شده. اینا دو مثال ساده‌اش بود. دوستانی که سر کار می‌رن از نگرانی‌های مختلفی که وجود داره زیاد برام می‌گن، از ترس از زیرآب زده شدن توسط همکار یا تعدیل نیرو گرفته تا ترس از بالا پایین رفتن قیمت ملک و دلار و غیره. فکر نمی‌کنم محیط کار تو ایران رو اصلاً بشه محیط آرومی نامید.

ولی مردم این‌جا که من زندگی می‌کنم (واترلو) و شهر نسبتاً کوچیکیه فوق‌العاده آرامش دارن. آدم با کمی زندگی در این‌جا زود اینو می‌فهمه. گاهی یه هفته باید صبر کنم تا تو خیابون صدای بوق ماشینی رو بشنوم. مردم در صف‌ها خیلی راحت وای‌می‌ستن و اگه کار نفر جلویی طول بکشه کسی از وسط صف داد نمی‌زنه «آقا لطفاً سریع‌تر!» اون روحیهٔ تهاجمی که در ایران هست و باعث سلب آرامش افراد می‌شه این‌جا خیلی‌خیلی کم دیده می‌شه. خلاصه که این‌جا آرامشی رو که دنبالش بودم و برای یه زندگی خوب لازم می‌دونم، به دست آوردم.

فرازی از وصیت‌نامهٔ دکتر علی شریعتی

عباس — Thu, 26 Apr 2012 15:43:30 GMT

خدا را سپاس می‌گزارم که عمر را به خواندن و نوشتن و گفتن گذراندم، که بهترین شغل را در زندگی، مبارزه برای آزادی مردم و نجات ملتم می‌دانستم و اگر این دست نداد، بهترین شغل یک آدم خوب، معلمی است و نویسندگی و من از هجده سالگی کارم این هر دو ... و حماسه‌ام این که، کارم گفتن و نوشتن بود و یک کلمه را در پای خوکان نریختم. یک جمله را برای مصلحتی حرام نکردم و قلمم همیشه میان «من» و «مردم» در کار بود و جز دلم یا دماغم، کسی را و چیزی را نمی‌شناخت و فخرم این که، در برابر هر مقتدرتر از خودم، متکبرترین بودم و در برابر هر ضعیف‌تر از خودم، متواضع‌ترین.

ساده ولی بسیار عمیق

عباس — Sun, 08 Jan 2012 22:36:22 GMT

"من جوینده‌ای فروتن هستم که در جستچوی «حقیقت» است؛ و در راه رسیدن به آن از هیچ کوششی فروگذار نمی‌کند. هیچ ایثاری را در راه دیدن رودرروی خدا بسیار نمی‌شمارم. تمامی فعالیتهای من، چه آن‌ها که اجتماعی و سیاسی تلقی می‌شوند و چه آن‌ها که انسان دوستانه و اخلاقی انگاشته می‌شوند، همگی در خدمت تحقق همین هدف هستند. و از آنجایی که می‌دانم خدا اغلب در ضعیف‌ترین و حقیر‌ترین مخلوقاتش یافت می‌شود و نه در مخلوقات قدرتمند و گردن فرازش، تلاش می‌کنم خود را به موقعیت چنین افرادی برسانم؛ و برای چنین کاری، چاره‌ای جز خدمت به آن‌ها نمی‌بینم. و چون به جز با ورود به وادی سیاست انجام چنین خدمتی از من ساخته نیست، پس به سیاست روی آورده‌ام..."

هفت منزل

عباس — Tue, 27 Dec 2011 15:40:56 GMT

اخیراً وب‌سایتی رو شناختم به نام هفت منزل که به دانشجویان ایرانی که ساکن کانادا هستن برای پیدا کردن خونه کمک می‌کنه. شبیه kijiji هستش و به صورت ad-based کار می‌کنه؛ یعنی مثلاً اگه کسی می‌خواد بره مسافرت و یه مدت خونه‌اش خالیه می‌آد یه ad می‌ذاره اونجا و مشخصات خونه رو می‌گه و آدمی که دنبال خونه می‌گرده از طریق این وب‌سایت ایشون رو پیدا می‌کنه و باهاش تماس می‌گیره.
به نظر من این ایده بسیار خوبی هستش و می‌تونه خیلی مفید باشه به خصوص برای کسانی که تازه دارن از ایران می‌آن و باید هر چه زود‌تر جایی برای اسکان پیدا کنن. امیدوارم که گردانندگان وب‌سایت در نگهداری و افزایش کیفیت آن بکوشند و مشتریان وب‌سایت هم با صداقت و درستی ازش استفاده کنن و اعتمادی که بین دانشجویان ایرانی وجود داره روزافزون بشه.
http://7manzel.com
در قسمت «درباره ما» این وب‌سایت چنین آمده است:
"یکی از مهم‌ترین نیازهای مهاجران و دانشجویانی که کانادا را برای زندگی و تحصیل انتخاب می‌کنند، یافتن مکانی مناسب برای اسکان (موقت) می‌باشد. هزینهٔ اجاره، آشنا نبودن به قوانین، نداشتن اطلاعات درباره مناطق مناسب در شهر مورد نظر و مشکلات یافتن هم‌خانه مناسب برای دانشجویان از جمله مهم‌ترین دغدغه‌های ایرانیان در اولین هفته‌های ورود به کانادا می‌باشد.
با توجه به موارد گفته شده نیاز به وب‌سایتی جامع به منظور برقراری ارتباط بین ایرانیان ساکن کانادا برای رفع نیازهای فوق احساس می‌شد. وب سایت هفت منزل برای پر کردن این خلا راه اندازی شده است. هفت منزل تلاش می‌کند پلی ارتباطی‌ بین ایرانیان ساکن کانادا به منظور یافتنِ مکانی مناسب برای اسکان ‌باشد.
برخی‌ از امکانات هفت منزل به شرح زیر می‌باشد:
- ثبت رایگان آگهی برای اجاره کردن/دادن خانه
- فراهم کردن فضایی مناسب برای پیدا کردن هم‌خانه
- تسهیل یافتن خانه یا اتاق برای اسکان موقت"

فال شب یلدا

عباس — Sat, 24 Dec 2011 18:27:46 GMT

دو یار زیرک و از باده کهن دومنی فراغتی و کتابی و گوشه چمنی

من این مقام به دنیا و آخرت ندهم اگر چه در پی ام افتند هر دم انجمنی

هر آن که کنج قناعت به گنج دنیا داد فروخت یوسف مصری به کمترین ثمنی

بیا که رونق این کارخانه کم نشود به زهد همچو تویی یا به فسق همچو منی

ز تندباد حوادث نمی‌توان دیدن در این چمن که گلی بوده است یا سمنی

ببین در آینه جام نقش بندی غیب که کس به یاد ندارد چنین عجب زمنی

از این سموم که بر طرف بوستان بگذشت عجب که بوی گلی هست و رنگ نسترنی

به صبر کوش تو ای دل که حق رها نکند چنین عزیز نگینی به دست اهرمنی

مزاج دهر تبه شد در این بلا حافظ کجاست فکر حکیمی و رای برهمنی

کسی هست که معنای این کلمات رو بتونه راهنمایی کنه؟ "دومن" و "سمن" و "زمن" و "سموم" و "مزاج دهر."

Heidelberg Restaurant and Tavern

عباس — Mon, 24 Oct 2011 14:07:25 GMT

- بریم یه کافه‌ای پیدا کنیم این چای عباسو بدیم.

ع - کافه باز پیدا نمی‌شه که این موقع روز یکشنبه تو این دهاتا.

- آها اینجا یه کافه هست.

- این که تابلوی OPEN اش خاموشه کسی‌ام توش نیست.

ع - اکهی.

کمی جلوتر:

- این‌جا یه رستورانه شاید چای قهوه هم داشته باشه.

ع - نداره اگه داشت می‌نوشت Cafe-Restaurant.

- حالا بریم بپرسیم شاید داشته باشه.

دم در:

ع - نگا ... تو منوشم اصن hot drinks نداره.

می‌رویم داخل:

- for how many?

- five!

- five?

- yes, five!

- ok, go to that table on the corner (!!!)

- ok, by the way, do you have coffee or tea?

- of course we have coffee and tea, we are a real restaurant (!!!!)

- thanks.

The Point

عباس — Sat, 27 Aug 2011 18:52:42 GMT

تا حالا شده بخوایین یه کاری رو شروع کنین ولی لازمه‌ی انجام اون کار اینه که یه عده زیادی همراهی کنن و مثلاَ پول بذارن وسط؟ یا می‌خوایین علیه رئیستون حرفی بزنین ولی نگرانین که بقیه شما رو همراهی نکنن؟ یه سایتی درست شده که راه‌حلی داره برای چنین مواقعی ... مثلاَ برای مورد اول، این طوریه که یه نفر یه جنبش درست می‌کنه و می‌گه من حاضرم 100 دلار پول بذارم وسط به شرط این که کلاَ لااقل 1000 دلار جمع شه. بعد آدمای دیگه هم کم‌کم اضافه می‌شن و هر کدوم یه قولی می‌دن، و در آخر اگه مجموع قول‌های آدما به حد مورد نظر رسید، همه پول رو می‌ذارن وسط و خیالشون راحته که پولشون هدر نمی‌ره. این‌جا نمونه‌های دیگه هست:

http://www.thepoint.com/doc/movies

توقف کامل سیستم پستی دولتی کانادا

عباس — Wed, 15 Jun 2011 16:13:12 GMT

از دیشب سیستم پستی دولتی کانادا کاملاً متوقف شد و هیچ نامه ای رو به مقصد نمی رسونن (اینجا رو ببینید). ظاهراً شرکت با اتحادیه به توافق نرسیدن و کارمندا اعتصاب کردن. منم یه نامه مهم "اجازه کار" هستش که باید به دستم برسه وگرنه نمی تونم کارم رو شروع کنم و مادامی که نرسیده باید از جیب بخورم. ننوشتم که غر بزنم، فقط خواستم یادآوری کنم هر جا که بری زندگی "ایده آل" نیستش.

راننده سومالیایی

عباس — Wed, 01 Jun 2011 03:12:02 GMT

عکس بالا آتلانتاست. اونی که ردیف جلو ایستاده و تی‌شرت سبز داره استادمه. دو تا بری سمت چپش، اونی که لباس قرمز داره Joel Spencer هستش. اونی هم که سمت چپ خانوم آبیه ایستاده Bela Bollobas هستش. اونی هم که اون ته مها ایستاده و طاسه Alan Frieze هستش. منم یه جام همون وسط مسطا.

سوار تاکسی شدم که برم فرودگاه. راننده سیاهپوست و اهل سومالی بود. تو آتلانتا سیاهپوست خیلی زیاد بود کلاً. اسمم رو که گفتم، گفت فامیلی من هم عباسه! گفت 20 ساله که تو کشورش جنگ داخلیه. گفتم برمی گردی؟ گفت آره، فقط منتظرم جنگ تموم شه. گفت حتی اگه 10 سال دیگه هم تموم شه، برمی گردم. گفت اینجا چون جنوب آمریکاست، تبعیض قائل می شن بین سفیدا و سیاها. مثلاً وقتی می خوان کسی رو استخدام کنن ترجیح می دن سفید باشه.